.

'पाँच' ५ हाइकुहरु

2010-05-23T04:56:00.000-07:00

पैसाको बोट्मा
मिहिनेतको बिऊ
पर्खाइ फल
--------------

फुस्रै किसान
धान चरी रमायो
बाली भित्राइ
--------------

बाघ करायो
बाख्रा पनि हरायो
मनैको संका
--------------

व्यापारी भित्रै
मालामाल कमाइ
किसान रुझ्दै
---------------

मह कटाइ
अरिंगालको गोल्म़ा
टोकाइ मात्र
---------------

मिना बान्तवा " मृदु"

मुक्तके कविता "धनको खातिर विदेश आइयो"

2010-05-23T04:54:00.000-07:00

धनको खातिर विदेश आइयो|
सोचे जस्तो नहुँदा चाल पाइयो|
जहाँ जाउँ कर्म संगै जाँदो रैछ
छ मैना त लेखेम् मात्रै खाइयो||

चिल्ड्रेन पार्कमा दोहोरी नि गाइयो|
कैले बचन नपाएको बचन पनि पाइयो|
मन पुग्छ गाउँ घरमा जिउ बिदेशमा
बनावटी हाँसो बोक्दै बाहिर खुसी छाइयो||

मरी हत्य गरी कन काममा दाइयो|
तलब नपाए पछि, मुद्दा पनि लगाइयो|
नियम कानून मात्रै, भएर हुदैन रैछ
हटकाव्ला इमिग्रेसन,अखोती नि धाइयो||

मिना बान्तवा "मृदु"

लेखेम् -पाऊ रोटी
हट, काभ्ला, अखोती -
"मानव अधिकारको ब्रान्च"
-हेल्प लाईन

गज़ल-" एकान्तमा भेटेर बोलुँ-बोलुँ लाग्यो "

2010-05-12T10:58:00.000-07:00

एकान्तमा भेटेर बोलुँ-बोलुँ लाग्यो |
तिमी संग हृदय खोलुँ-खोलुँ लाग्यो |

एक चिट्ठी लेखेर बैना बट्टा मारी
मिठा कुरा कानीले मोलुँ-मोलुँ लाग्यो ||

दोबाटोमा पर्खेर लुकी छिपी हेर्दै
नदेखे झैं गरेर टोलुँ-टोलुँ लाग्यो ||

तिम्रो नामको छापले सिउँदोमा छापी
जीवनलाई रंगमा घोंलुँ-घोंलुँ लाग्यो ||

तिमी संगै जिंदगी सात जूनी साट्न
सातै माड़ा घुमेर पोलुँ-पोलुँ लाग्यो ||

मिना बान्तवा "मृदु"

गज़ल- "प्यालामा नशा लिएर हाँसेकी छु"

2010-05-12T10:56:00.000-07:00

प्यालामा नशा लिएर हाँसेकी छु |

आँसुका घुट्का पिएर हाँसेकी छु |

दिनमा हो कि रातमा हिंड्दैछु म
कसरी खोइ जिएर हाँसेकी छु ।।

चु्न्दिंन स्वर्ग जिउँदो लास हुँ म
सबै नै खुसी दिएर हाँसेकी छु ||

गलेको मुटु सडेर चिथरा भो
त्यस्लाई पनि सिएर हाँसेकी छु ||

आगोको कोल्मा हालेको फलाम झैं
खग्राख पाप्रो खिएर हाँसेकी छु ||

मिना बान्तवा "मृदु"

गज़ल-एक पटक तिमी मायाँ गरेर त हेर |

2010-05-12T10:52:00.000-07:00

एक पटक तिमी मायाँ गरेर त हेर |
मृग नयनी आँखा तिमी तरेर त हेर |

पिडा भनेको तिमीलाई बाहीर के थाहा?
तिमी मायाँको नियतीमा मरेर त हेर ||

हेर! सन्सारै दासी यहाँ प्रितको सागरले
तिमी मुस्काइ मिठो हाँसो छरेर त हेर ||

मरुँ भूमिमा तिर्खाएको यात्री हुँ, म यात्री
तिम्ले सितको थोपा-थोपा भरेर त हेर ||

तिम्रो हरेक न्यानो स्पर्श पाउनु छ मैले
केही नजिक तिमी थोरै सरेर त हेर ||

तिम्रो मायाँको गित गुन गुनाउँ म सधैं
मेरो अंगालो भित्र तिमी परेर त हेर ||

तिम्रो कसम झुठो हैन दुखेको छ मुटु
एकै बचनले 'हुन्छ' भनि हरेर त हेर ||

मिना बान्तवा "मृदु"

गित आधुनिक

2010-05-12T10:46:00.001-07:00

गित-आधुनिक
आ~~आ ~~आ ~~आ ~हो~~हो~~हो~~हो~

(हत्केलाले आँखा छोपे नानी भित्र तिमी ) २
(लाग्छ किन आँखा खोले वरी-परी तिमी ) //

(हत्केलाले,,,,,कोरस=सपनीमा तिमी आउनु) २
(आँखा खोले-कोरस=लुकी छिपी मायाँ लाउँनु) //
=======================

किन होला लुकामारी, खेली दिन्छ घुम्तीहरु /
पराई घर जानु होला, जिस्काउँछ घुम्टीहरु /
बादल पऋ झैं पर-पर उड़ी हिड्छ यो मन /
समुन्द्रको छाल संगै छल्की दिन्छ यो तन /

(हत्केलाले,,,,,कोरस=सपनीमा तिमी आउँनु) २
(आँखा खोले=कोरस-लुकी छिपी मायाँ लाउँनु) //
=======================

कस्तो होला तिम्रो छायाँ कस्तो होला आवाज /
कस्तो होला तिम्रो मायाँ कस्तो होला लवज /
जागी रन्छ कौतू हल किन मन्मा आज भोली /
भन्नु न ए! हजुर कहिले लिएर आउने डोली /

(हत्केलाले,,,,,कोरस=सपनीमा तिमी आउँनु ) २
(आँखा खोले-कोरस=लुकी छिपी मायाँ लाउँनु ) //
=======================

मिना बान्तवा "मृदु"

गज़ल-

2010-05-07T15:24:00.000-07:00

आइतबार, अप्रिल 18, 2010 7:33साँझ |

धरतीलाई फुलाउन एउटा जून रोपें|
आकाशलाई खुलाउन एउटा जून रोपें|

अनुभूतिको ज्योतिमय किरण पस्किएर
समयलाई भुलाउन एउटा जून रोपें||

नुगीरहने हाँगाहरु फलेका दाना-दाना
बोट-बोटमा झुलाउन एउटा जून रोपें||

चारदिशानै आद्यारोले नसक्दै छाइ यहाँ
शान्तिको दियो डुलाउन एउटा जून रोपें||

इतिहाँसमा पोतिएका पुवाँखे काला मसी
वास्तविकता घुलाउन एउटा जून रोपें||

मिना बान्तवा "मृदु"

"गेडी" (चार) ४

2010-04-13T10:36:00.001-07:00

"गेडी" (चार) ४
किरिम् घस्ने कालीले, मुखभरी घसेर
केको फूर्ति लगाको, माईतै बसेर!!
ए!नानी,
बित्ला तिम्रो, लर्के जवानी!!
***************

फूर्ति-हैन ए!काले, छड्के टोपी लगाइ
नबस-है ढुक्कैले, लानु पर्ला भगाइ!!
उपारी,
छुनु पर्ला, जनै सुपारी!!
***************

सबै मेरी छ गेड़ी, सबै टेडी नागेड़ी
लेखकले चराउँ, कलमले बगेड़ी!!
महेरी,
लेखौं- लेखौं, कतै नहेरी!!
***************

नारी हामी किन खै, पछि पर्यौ भन्छ्न
संसारमा नारीले, नारी जरा खन्छन!!
सचित्रै,
यसो सोच्छु लाग्छ बिचित्रै!!

मिना बान्तवा "मृदु"

"होलीका पुर्णिमाको छोटो भेट यहाँहरु संग"

2010-04-13T10:34:00.000-07:00

"होलीका पुर्णिमाको छोटो भेट यहाँहरु संग"

नमस्कार! सम्पूर्ण फेस बुकका आदरणीय मित्रहरु यहाँहरुमा होलिका पुर्णिमाको सु- आवसरमा मेरो हार्दिक सुभ-कामना छ |

होलिका देवीले सबैलाई रक्षा गरुन् जसरी प्रल्हाद भगवानको रक्षा भई होलिकाको सत्यमा बिजय भएको थियो त्यसरी नै सधैं सत्यको बिजय होस् |

यो चाड सबैलाई सर्व बितितै छ फागु पुर्णिमा अथवा होली पुर्णिमा भनेर चिनिन्छ, होलिका नामकी एक सत्यवती सावित्री स्त्री हिरण्य कस्यपुकी बहिनि थिईन् | उनको साथमा एक मजेत्रो थियो, त्यो मजेत्रो चाही आगोले कहिलै नखाने सत्य थियो,प्रल्हाद भगवान भक्त थिए हिरण्यकश्यपु ले आफ्नै छोरालाई, यानी कि दुस्मनले आगोको भूमरिमा हाल्दा होलिका देवीलाई एक हिरण्य राक्क्षसले होलिकालाई प्रयोगमा ल्याई प्रलाद प्रति नराम्रो काम गर्न आगोमा हालेको बेला, होलिका आगोमा हाम फालीन त्यो मजेत्रोले प्रल्हाद लाई छोपेर मजेत्रोले प्रलाद बचेका थिए, यसरी आफु खरानी भै आहुति भैन आफ्नो ज्यान को सुरक्षा गर्ने मजेत्रो अरुको लागि प्रोयोग भयो आफुलाई आगोमा ज्यान गुमाएर होलिकाको मजेत्रोले प्रल्हादको लागि बचाउ भयो | त्यस पछी सारा देश बासी प्रजाहरुले खुसीले गद-गद भएर अनेक ना-ना रंगका अविर रंगहरुको जात्रा टिको लगाई शिरमा पर्सि बाजा, गाजा बजाई नाँच गान गरि खुसियाली मनाएका थिए भन्ने हाम्रो भनाई छ, त्यस सोहि दिन देखिन् यो होलि फाल्गुनमा पर्ने पुर्णेमा होलिका देवीको नामले मनाउन सुरुवात भएको हो भनिन्छ,यसरी एक योद्दा नारीको नामबाट हाम्रो धार्मिक इतिहासिक परम्परामा प्रमाणित भएको छ, यदी होलिकाले तपस्य कठोर नगर्नु हुदो हो त उसले त्यस्तो आगोले नखाने मजेत्रो नपाउनु हुदो हो त हिरण्यकस्यपुले प्रलाद्लाई आगोमा हालेर होलिकालाई नपठाउनु हुदो हो त सायद होलि पुर्णिमा हुदैन थियो होला, यसरी नै नारीहरुलाई सरिक गराएर राम्रै हुने थियो नराम्रोमा सरिक गराउने प्रोयोग्मा ल्याउने काम यसरी भयो, एक तपस्वी ज्ञानी योद्दा महिलाको मजेत्रोले यसरी प्रल्हाद जस्ता भगवान भक्त योद्दाको ज्यान चाही बचायएकी थिईन भने नारीहरु त्यसबेलाको समयमा सत्य भक्ति साली, सक्ति साली थिए भन्ने कुरामा पनि सास्त्रमा धेरै देखिनामा आएको छ , हाम्रो इतिहास यथावत छ | अनेक युग-युग अनुसार नारी कहिले अरुको दासी त कहिले उच भएको देखिएको छ, कहीं भक्ति ऋषीको तपस्या भंग गराउन मोनिका बनाईयो यसरी ठुला भगवान हरुले समेत नारिहरुलाई , आफ्नो प्रयोगमा ल्याइएको देखिएको छ, कहिले सत युग कुमार लक्ष्मी, जस्तो त कहिले सीता त्रेता युगको, आज त २१ औ सताब्दीमा हामी आँखामा कतै कालो पट्टी बाँधेका त छैनौ ?

होलीलाई आजको युगमा अर्कै तरिकाले लगाम बिनाको तवर भै बदलिएर युवाले युवतीलाई हिडिरहेको बेलामा रंग हान्ने वा बाटोमा आफ्नो सुरले हिडी रहेको निर्दोष मानिसलाई जिउमा रंगको पोकाले हान्ने वा कहिले नजाने मोबिल वा अन्य पदार्थले छिड्किने गरिन्छ अनि कति पय अरुको खुशी बेगर झुक्कैईएर् हुद्दा मिलेर त्यो एक जनालाई समाएर रंग दलिंछ |
अनेक झगडा कलह मच्चिन्छ, यसरी हामीले यसको राम्रो दिशा सदुपयोग नगरी दुरुपयोग गर्दै आएका छौँ | यसरी न त धर्म सस्कार बच्यो, न मानवीयता बच्यो, न त आनन्द नै भो,
यसरी मानवीय बलात्कार गरिन्छ | यसो गर्नाले एक आपसमा मन मुटाबको स्थिति खडा भै रिसिविको बिजारोपण भै दुर्घटना हुन् सक्ने सम्भव हुन्छ, आज जति संसारमा बिकास हुदै आयो मानव अधिकार त्यत्ति नै हनन् हुदै गएको देखिएको छ, होलीमा कतिको त ज्यान सम्म गएको छ |
अब आउने पिडिलाई पनि यो बाटो अन्योलको बाटो अघुवाले सिकईयो भने भोलि त्यही बाटो मुख धार बनि हाम्रा पिढीहरु लाग्ने छन् | भने त्यसकारण त्यस्तै- त्यस्तै अरु विविध बिषय बस्तुमा पनि लागु हुने हो भने नेपाली भविस्यको उज्वल दिन हरु देख्न पाउनु गार्है छन् | रंग खेलेर एक आपसमा रिसिबी नगाभ्नु बेस हुन्छ एक टिको अविर राम्रो तरिकाले लगाएमा वा राम्रो चिन जान आचरण भएको साथी संगतिको बीच होलि खेल्न राम्रो हुन्छ त्यो एक आदर्स भावको मिठो पना हो |
बस् यो मेरो मन गंते विचार हुन् मित्रहरु,,,,, बिदा!

POEM- "जिन्दगी जय!,,,"part-4

2010-04-13T10:32:00.001-07:00

POEM- "जिन्दगी जय!,,,"part-4

जय! जिन्दगी भय जिन्दगी
अनेक रुप जिन्दगी जय जय जय !!!

अब मैले जिन्दगीलाई प्रथम पूजा गर्छु!
पहिलो मान्न थालेकी छु!!
किनकी जिन्दगी मैले अरु चिज भन्दा
प्रथम देखें !!
यसलाई जता खियायो
त्यतै चल्दो रहेछ!!
अब जिन्दगीको माझी आफै संझनु पर्यो !

शुभम् जिन्दगी जोगायो माताले!
शुभम् जिन्दगी टेकायो माताले!!
शुभम् जिन्दगी देखायो माताले!
शुभम् जिन्दगी पार लाग्नु छ आफैले !!

त्यसैले ,,,,
माते: इस्वरको बरदान,
माते: सृष्टिको बरदान जय! जिन्दगी!!

यात्रा नछत्र संघर्ष
अपारम्म़ पार जिन्दगी!!

आशा अनि अभि लाषा !
उकाली अनि ओराली जिन्दगी!!

युद्ध अनि संन्धि
सुखा र दुःख पार्दु भाव जिन्दगी!!

दुःख र बेदना
हाँसो र आँसु जिन्दगी!

घाम अनि छायाँ
बिहानी अनि साँझ!
साथ-साथ बहुरुपी जिन्दगी!!

अस्ताय अनि उदाय
समसान जय जिन्दगी!!

मिना बान्तवा "मृदु"

पाठक मित्रहरु नमस्कार छ हजुरहरुलाई लागेका कुरा पनि जिन्दगीको बारेमा छाड्नु सक्नु हुने छ,

कथा-"भरोसाको स्वास"

2010-04-13T10:30:00.000-07:00

कथा- "भरोसाको स्वास"

नेपालको एक पहाडी गाउँमा एक परिवार थियो| दुइ जना लोग्ने स्वास्नी र एक छोरा थिए, जम्मा तीन जनाको परिवार थियो | छोरोको नाम नारायण थियो| आमा बुवाले अनि छर-छिमेकी र साथीहरुले नारायण-नारायण भनि बोलाउने गर्दथ्यो |
नारायण एक्लो छोरो थियो सम्पतिको एकलौटी हकदार थियो बुवा र आमाले नारायण आफ्नो यौटै छोरोको भविस्यमा ठुलो आसा र भरोसा गरेका थिए |
नारायण एक्लो छोरो ज्ञान आउने बेला भै सक्दा पनि बाबु आमाको लाड़ प्यारले गर्दा उसको बुद्धि कहिलै पलाएनछ र छिप्पिएनछ, नारायण साथी भने पछि सात डांडा पारी पनि पुग्थ्यो, साथी संगी-संग आल्मलिएर-बराल्लिने बानि थियो|
नारायण एका बिहानै उठेर हिडे पछी रातमा मात्र आउथ्यो|
बुवा आमाले राम्रो गरी अनुहार पनि हेर्न र राम्ररी बोल्न पनि पाउन्दैनथ्यो, बुवा आमाले नारायण ? भनि मात्र बोलाउदा बाटो काटी सकेको हुन्थ्यो, नारायण घरमा कहिले बस्दैनथ्यो बाबा आमालाई सानो भन्दा सानो कुरा पनि सहयोग गर्दैनथ्यो त्यही घर मूनिको कुवाबाट एक लोटा पानी धरी ल्याई सघाउँदैनथ्यो बुढी आमाले र बुवाले सकी नसकी भए पनि पानी गाग्रीमा भरेर ल्याउथे | खेत बारीको काम ब्यबहार सबै बुवा र आमाले नै गर्थे|

त्यसरी नै दिन बित्दै जाँदा केही समयपछि नारायणको आमा बुवा दुवै जना बुढा-बुढीको हात खुट्टा चल्न नसक्ने भएछ तागतहरु बुढो भएछ वरको सिन्को पर सार्न पनि नसक्ने अवस्थाको जिउ भएछ, शरीर र गालाहरु झन्-झन् दिन दिनै चाउरी परेछन| मानिसको जीवन न हो, कहिले बालक, कहिले जवान, कहिले बुढो हुनु पर्ने अनि एकदिन मर्नु पर्ने,यो संसारको रीति नैं यस्तो के गर्ने, उनीहरु दुवै जना दिन दिनै घरले जा-जा बनले आइज-आइज भन्ने स्थितिमा पुगेछन |
एकदिन त नारायणको आमा सार्है बिमारी भईछन | तर नारायणको बुवाले नै सकी नासकी लाठी टेक्दै भए पनि कुवामा गइ पानी भरेर घरमा ल्याई सहयोग गर्ने गर्थ्यो | बिमारी आफ्नी बुढीलाई आफैले पानी पिउन र तातो चिसो बनाएर दिन नारायणको बुवाले नै सहयोग गर्थ्यो |
नारायणको आमा बिमारी भएको एक महिना पछि नारायणको आमाले नारायण र नारायणको बुवालाई यो संसारमा छाडी उनी एक्लै गईछिन | घरमा नारायण र अब बुढों बुवा मात्र रहे | बुढो पनि बुढीको स्याहार चाकडी गर्दा-गर्दा लखतरान भै धेरै काम्जोर भएछन | नारायण त्यस्तै राती कति खेर आउँछ बिहान कति खेर बाहिर जान्छ यस्तै क्रम नारायणको कहिल्यई रोकिएन | एकदिन एका बिहान बुढा उठेर नारायण? नारायण? भनि बोलाएछ नारायण बोलेन घर सुन-सान थियो नारायणले बाटो तताई सक्यो भनि नारायणको बुवालाई थाहा भो | फेरी त्यो रात बुढाले आब म राती भा नि पर्खेर कुरा गर्छु भनि पर्खेछन र रातमा बोलाउने जमर्को गरेछन | राति नारायण आयो त्यसपछी बुवाले नारायण यहाँ आइज त एउटा कुरा छ? भनेछन बुढा बुवाले बोलाएको नारायणले वास्तै नगरी कान नथापीकन एक कानले सुनी अर्को कानले उड़ाएछ, खास कुरो के रहेछ भने बुढो नारायणको बुवालाई बिचरा सार्है खिर खानु मन लागेको रहेछ र नारायणलाई बोलाको रहेछ तर छोरो नारायण कान नथपेको कुरो नारायणको बुवाले बुझी फेरी भोलि पल्ट फेरी भन्छु भनि सोचेछन भोलि पल्ट राती नारायणको बुवाले फेरी नारायण? ए नारायण ? अलिकति खिर खान मन लागेको थियो भनेछन, नारायणले जवाफ दिएनछ, अनि बुढाले हातले मुख मुसार्दै मन मनै लोउ त के गर्नु भन्दै कोठामा गएर श्रीमति हुँदाको बेलाको कुरा सम्झन्दै मन बिसाएछन, बितेका दिनको कुरा एक्कोहोरो सोचेर सुतेछन, फेरी केहि दिन लगतै बुढालाई चिसोले खोकी लागेर ज्वरो आयो अनि बुढो ओछ्यान पर्यो नारायण आफ्नो एक्लो छोरो पनि बसेर राम्ररी बात मर्दैन बुढो धुम-धुमती एक्लो छ छोरो छेउ नै पर्दैन बुढाले मन मनै हरेस खाएछ आब म पनि मर्छु होला यही व्यथाले लान्छ होला मलाई भनि आत्मा हारी सकेछन अनि अर्को दिन बिहान बुढाले नारायणलाई बोलाएर केही भला कुसारी गर्ने सोच बनाएछ म कमसे कम छेउमा बसेर म छोरो नारायणसंग एक पल्ट बोल्छु अनि मरे पनि मरौंला, भनि सोचेछ तर भोलि बिहान हेर्दा नारायण घर बाट बाहिर निस्की सकेको थियो,,|त्यस्तै दिन बित्यो एक दिन त बुढा मान्छे अन्तिम स्थितिको थला परेछन र दिमागले पनि काम नगर्ने एक्कोहोरो बोल्ने मात्र भएछ | गाउँ घरकाले भियाउदा पानी दिन्थे, खान दिन्थ्यो, बिमारी बुवाले जहिले पनि ओछ्यान बाट नारायण ?नारायण ? ए नारायण पानी पिंउँछु नारायण पानी देन मलाई भनि रातमा पनि दिनमा पनि बोलाई रहन्थ्यो | बाटोको घर थियो, कहिले काही बाटोमा हिड्ने बटुवाले बुढालाई पानी दिन्थे भने गाउँ घरको मानिसले आएर खाने कुरा दिन्थे तर सधैं त छिमेकीले बटुवाले पनि कहाँ र बुढा मान्छे पानीको प्यासले भोकले प्याक-प्याक हुन्थ्यो नारायण पानी ?नारायण पानी ? भनि रहन्थ्यो | साच्चै एक दिन त केही लागेन साँझ हुने बेला घाम डुब्न लागेको थियो बुढा प्राण छोड्ने बेला भएको रहेछ | धेरै बेर नै चिच्याई नारायण पानी ? नारायण पानी ?नारायण पानी ? भनि कराईरहेछन नभन्दै केहि बेर पछी नारायण आएर नारायणले सोधे बुवा के भो? पानी पिउन मन लाग्यो ? भनि राम्ररी सोधे बुवाले अँ! छोरा मलाई अति प्यास लागेको छ भनेछन नारायणले बुवा म पानी ल्याउछु एक छिन् पख्नोश है त ! भन्दै भित्र पसेर छोराले काँसाँको आम्खोरामा पानी ल्याई मुखमा टुटी बाट पियाई दिएछ,
एकै छिन् पछी गाउँ घर छिमेकि बुढोकोमा आई पुगेछन बुढाले प्राण जान लागेको झिनो बोली गर्दै
बुढाले छिमेकीलाई सुनाएछन........म आज धेरै खुसि छु छिमेकि हो! भनेछन अनि छिमेकीले किन र बा? भनि सोधेछन आज मेरो छोरा नारायणले मलाई पानी पिउन दियो अब म आनन्दले मर्न सक्छु, आज मैले मेरो छोरा नारायणको हात बाट पानी पिउन पाएँ, त्यही म पर्खेर बसेको थिएँ भनि बुढाले सबैलाई सुनाएछन र सबैलाई छोडेर ऊ पनि आफ्नो कुटीतिर वास लागेछन त्यसपछि गाउँलेले नारायणलाई यसो वरिपरी हेरेछन तर त्यहाँ सुनसान थियो! त्यहाँ त नारायण थिएन-नारायण कसैले देखेन छन् ,,,,!,,,,,(ओम् नारायण! नारायण! नारायण!)३
,,,,,,,!

"मृदु"

गेडी हरु

2010-04-13T10:28:00.000-07:00

"गेडी हरु"-४ (चार)

भोजपुरे बजार, डबकीले हानेर
मानिसको हजार, छपनीले छानेर!!
धानेर,
तिमीलाई, लान्छु जानेर!!
****************

काली भनि नहेप, छानी रोजी नगर
साँच्चा मायाँ कालीको, रुँगी रंछे डगर!!
छायाँले,
दुख्यो मुटु तिम्रो मायाँले!!
*****************

सपनिको रातमा,तिमीलाई देखेंथें
विपनीको दिनमा,तिमीलाई भेटेथें!!
गयौरे,
अर्कैको पो, तिमी भयौरे!!
****************

समाउँदै कलम, मौलिकले जाउँ है
हाँसी खुसी रमाउँ, गेड़ा गुड़ी खाउँ है
ढुक्कले,
आफ्नो दुनो, सुल्झौँ सुखले!!
******************

मिना बान्तवा "मृदु"

आदरणीय मित्रहरु,गज़ल,तान्का,हाईकु, आदि जस्तै यो पनि एक प्रकारको विधा
हो,सर्ब प्रथम चुम लिम्बु जीले हाम्रो फेस्बूक्मा नियमहरु देखाउनु भएको थियो |
त्यस आधारमा म यो गेडिको उत्पादन गरेकी हुन् यस्तै यो मेरो 5 औ पटक हुँदैछ
धन्यबाद !

गद्य-कविता

2010-04-13T10:10:00.000-07:00

गद्य-कविता "यो नयाँ वर्षमा ७+७ धागो बाट्छु"

नमस्कार तथा अभिवादन!२०६७ साल नयाँ वर्षको उपलक्षमा सम्पूर्ण मेरा मित्रहरु
लाई यो मिना बान्तवाको तर्फबाट मंगलमय हार्दिक शुभकामना टकराउन चहान्छु,

आयो! आयो! नयाँ बर्ष
पालुवा बोकेर साथमा
पूरानो पात फ्याँकेर
नयाँ-नयाँ पातमा
आयो मूना बनी-बनी
बसन्त ऋतु संगै-संगै
आयो नयाँ वर्ष आयो !
विना स्याहारका ति
तुल-फूलहरु पनि यहाँ
अब फूल्न कर लाग्छ
फ्याँकिएको सिमली पनि यहाँ
अब झुल्न कर लाग्छ
किनकी
हर नेपालीको खुसीमय
हाँसो
बोकेर
आयो
उमंग
बोकेर
आयो! नयाँ बर्ष आयो !

भत्केको टाल्नलाई
भाडिएको छेक्नलाई
देश भरी खुशी ल्याउँन
शान्तिको दियो बाल्नुलाई
हिजो आमाको काखबाट
हराएको छोरा छोरीहरु
आज आमाले पाउँनुलाई
हिजो सिन्दुर पुछिएको
चेली बेटीको आज यहाँ
हँसिलो मुहार पार्नलाई

छेक्ने छैन आब
कुनै पनि कालो त्यो
इतिहासले
देख्ने छैन अब
कुनै दुष्साहसले
कुनै गिद्दे नजरले
कुनै नरभक्षी राक्षसले
खोल ओडेको ब्वाँसोले
अजिंगर र हुचिलले
किन कि म विर हुँ
वि
र
वि
र
को
सन्तान हुँ
अब यो देश हराभरा
यसरी पारेर छाड्नु छ
साधुलाई शुली होइन
चौतारो दिनुछ
चोरलाई चौतारो हैन
शुलीमा लगाउँनुछ
अब म सिकाउँछु
र लेखाउँछु सभ्यता
विश्व इतिहासमा

बुकी झार अनि
कचिंन्ड़े झार
जरै देखि उखालेर
निर्मुल गर्छु अनि
नयाँ सुन गाभा
गुराँस फुलाउँछु
गोल सिमल बोलाउँछु
खेतका गह्राभरी
धानको बाला झूलाउँछु
ब्याँसी र पाखा भरी
सुनाखरी फूलाउँछु

घामले पोले पनि
पानीले पिटे पनि
दुःख र पिडा खपेर
यहीं पसिना बगाउँछु
अब आफ्नो कर्तब्य
म आफैं गर्छु
आफैं
गर्छु
कलम र मेशीन
जे-जे छन मेरो हातमा
मेरै देशमा
कोदाली र खुर्पी
जे-जे छन
त्यहीं प्रोयोग गर्दै
श्रम जिवीलाई
श्रमको जिम्मा
बुद्धि जिवीलाई
बुद्धिको जिम्मा
कुचिकारलाई
कुचीको जिम्मा
लडाकुलाई देश
सुरक्षा गर्ने जिम्मा
पहरेदारलाई
पहराको जिम्मा
किसानलाई
किसानको जिम्मा
साहित्यकारलाई
साहित्यको जिम्मा
मजदुरलाई
मजदुरीको जिम्मा
हरेक क्षेत्रबाट
आब हामी जुट्ने छौं

बृद्धालाई आश्रम दिएर
टुहुरा लाला-बालालाई
अनेक सेवा गरेर
सुबिधा शिक्षा दिएर
अब्राहम लिंकन
लियोनार्दोदा, टोरिस्टो
र एरिस्टो बनाउँनु छ

एक्लालाई इज्जत गरी
शिल्प ज्ञान दिई
विश्वको सामु
उभ्याउनु छ
हेर मैले अब
सुवास फैलाई
नेपाली धर्तिको नाम सदा
उदाहरण बनाउँनु छ
भिर
पाखा
डांडा
काँडा
समतल बनाई
बाटो-घाटो बनाउँनुछ
म आजै देखि सुरु गर्छु
पहरालाई छेंडेर
भित्रै-भित्रै सडक बनाउँनुछ
निकाल्छु बिजुली
अरुण र तम्मर
सुन कोशी बाट
बिजुली उत्पादन गरी
कलकारखाना बनाउँछु
देश बिकाशले
झल र मल बनाउँछु

हे! मेरी आमा
जन्म जननी
अब चिन्ता नगर
हसाउँछु तिम्रो मुहार
पुरानो बुद्धिको
भाँडो फ्याँकेर
नयाँ भाड़ो सिर्जना गर्छु
पुज्दछु आमाको शिर
फूल र पातीले
दस धारा दुधको भारा
दस महिनाको पिडा
काटेरै छाड्नुछ

हो म आमा त्यो
तिम्रै भिमसेनको सन्तान हुँ म
हो आमा म त्यो
तिम्रै बलभद्रको सन्तान हुँ म
हो आमा म त्यो
गोर्खा-गोर्खालीकै सन्तान हुँ म
हो आमा म त्यो
भृकुटी सीताको सन्तान हुँ म
हो आमा म उहीं
लुम्विनी-बुद्धको सन्तान हुँ म
त्यसैले राख्दिन
भेद
भाव
रिस
राग
क्रोध
कलोशहरु

को ब्राह्मण
को बैस्य
को क्षेत्री
को शुद्र
को छुद्र

आमा! म तिम्रै नै
सन्तान हुँ सन्तान!
अब यो कुविचार
पनि जरै देखि फाल्छु
थाप्दीन हात कसै संग
निच्च भएर बस्दिन
आफ्नै कर्ममा बाँच्छु
जति छ त्यति मै
हाँसी खुशी रमाउँछु

काटे रगत आउँछ रातो,
कुटे आय्या! नि आमा!
भनि रुन्छन्
सबैलाई उस्तै दुख्छ
किन कि म नेपाली नै हुँ
म कुनै आतंकबादी हैन
म कुनै विदेशी हैन
आमा म कुनै बैरी शत्रु हैन

म जहाँ जन्मे
उही मेरो जन्म घर
म जहाँ हुर्के
उहीं मेरो कर्म घर
गर्दिन हिँसा अबहेलना
दाजु र भाइलाई
चेली र बेटी लाई
एक्लो निन्छुरालाई
बरु केही दिन्छु
गर्छु सेवा सत्कार्य

सामाजिक कुरीति
कुसंस्कार तोड्नुछ
लोटे ढोके पोटेलाई देखाई
हेर अब म इतिहासमा
कहिले नलेखेको
नौलो कथा लेख्नुछ

डराउँदिन कसैसंग
दिन-दहाडै हेपे पनि
शत्रुले मिसाईल नै
फ्याँकेछ भने पनि
निहुराउँदीन शीर
टेक्दीन घुँडा त्यसैले
बाँच्नु छ जुटेर
किन कि म
एक भाई छुइन
सात
भाई
बनि
शुत्र
सात-सात वटा
धागो एक बनिनु छ
किन कि मेरो मात्रुको
लुटिएको इज्जतहरु
अब मैले फिर्ता ल्याउनु छ
कुटिएको सन्तानको
न्याय दिलाउनु छ,
अ
ब
म
बुकी झार र
कचिंन्ड़े झार
जरै देखि समाई
उखालेर फ्याँक्छु
नयाँ सुन गाभा
गुराँस फुलाउँछु
गोल सिमल बोलाउँछु
खेतका गह्राभरी
धानको बाला झूलाउँछु
ब्याँसी र पाखा भरी
सुनाखरी फूलाउँछु

यो नयाँ बर्षमा
लुतो र काउसो फ्याँक्छु
यो नयाँ बर्षमा
कचिँन्ड़ो र बुकी फ्याँक्छु
यो नयाँ बर्षमा
मनको मैलो फ्याँक्छु
यो नयाँ बर्षमा
सात-सात धागो कात्छु

मिना बान्तवा "मृदु"

गज़ल-तिम्रो छायाँको छापले बलेछु||

2010-04-04T01:45:00.000-07:00

तिम्रो छायाँको छापले बलेछु||
तिम्रै मायाँको चापले बलेछु||

याद सायद नआए हुन्थ्योनी
भूल अन्जान पापले बलेछु||

पोल्छ सुन्यता खग्रास हृदय
तिमीले छोएको रापले बलेछु||

ब्याथा भित्रको बाध्यता थपिँदा
हुरी-चिन्ताको मापले बलेछु||

झुठा भएछन् ति वाचा कसम
तिम्रो चिठीको खापले बलेछु||

आँसु पुछ्दै भिजेको परेली
पलपल पश्यातापले बलेछु||

खोइ! कस्लाई कसरी सोधनु
अन्तर-प्रस्नको बिलाप्ले बलेछु||

मिना बान्तवा "मृदु"

कविता- "अनुभवको हुरी"

2010-04-04T01:43:00.001-07:00

जहिले एक हुरी आउँछ
मलाई सताई रहन्छ!
मेरो वरी-परि घुमी रहन्छ
सुँई-सुँई गर्दै सुसाई रहन्छ!
मेरो मन मस्तिष्कलाई चिर्दै
सियोले झैं दुःखाई रहन्छ!
यो क्रम न समाप्त नै हुन्छ
यो त ,,,,,,,, हो
यो हुरी न हो............!

न यसलाई तार्न सक्छु
न त यसलाई सार्न सक्छु!
त्यो आंधी हो
त्यो बतास हो!

वस म मौन हुन्छु
चुप-चाप हुन्छु!
बच्न र छेल्न छ
अरु उपाय छैन!
बिकल्प कित.....!
ति
र
स्
का
र
कित प्रतिरोध!!
महसुस र अनुभव,
फिक्का-फिक्का गर्दै लिन्छु!
फगत त्यस समयको परिवेसमा

हेर्दा हेर्दै त्यो हुरी टाढीन्छ
मेरो नजिक बाटै टर्छ!
अनगिन्ती खंजर लिएर
अनगिन्ती खोड़ा लिएर!
उ नचाही-नचाही
वाई
वाई
गर्छ!
म छिटो-छिटो टाटा गर्दै
हुरीलाई बिदा दिनु हतारिन्छु!
म ढुक्क हुन्छु त्यसबेला
म धन्यको, पात्र अनुभव गर्छु!

ढुक-ढुक गरेको छाती
स्पर्सी हत्केलाले छाम्छु!
आफुलाई भाग्य स्तरको अनि
मझौला भाग्य मानी ठान्दछु!
किनकी बोझ बाटो लागेको छ
थोरै दुःख भए पनि बाटो लागेको छ!
बल्ल मन प्रफुल्ति हुन्छ
मन हलुको र सितल हुन्छ!
प
र
-पर सम्म नियाल्छु!
फेरी अर्को हुरी आउँन लाग्छ
जब पातहरु हल्लिन्छ्न!
अनुभव बटुलिन्छन
त्यो हुरी हेर्दा हेर्दै भूँमरी बन्छ!
अनि कुनै बटुवालाई बेर्छ!
उ चिच्च्यौछ कराउँछ
उ भागेर छेवैमा आउँछ!
अ
नु
भ
वै
-अनुभवको संघर्ष गर्छु!
त्यो हुरीको बेग भूँमरी बनिएर
फेरी कतै फर्कने त हैन???
एक पटक शिर देखिन् पैताला सम्म
त्यो बटुवालाई नियाल्छु!
उसैको ठाउँमा आफुलाई राखेर
मनले धेरै सोच्छु-सोच्छु!
म सधैं भूँमरीको अनुभवमा
म आँधिको अनुभवमा डुब्नु!
म भागिदार हुनुमा
प्रस्न आफैलाई दोहोराउँछु!
सं
घ
र्षै
संघर्षको अनुभव गर्छु!
हुरीसंग चुप-चाप हुन्छु!
आंधी संग चुप-चाप हुन्छु!!

मिना बान्तवा "मृदु"

गज़ल-"सपनीमा मूँसुमूँसु"

2010-04-04T01:39:00.000-07:00

सपनीमा मूँसुमूँसु हाँस्दै आयौ तिमी||
इन्द्रेणीका रंगहरु गाँस्दै आयौ तिमी||

मुस्काइमै झूमुं झुमुं लाग्ने खाल्को नशा
अनुभव जाग्यो साँचै नाँस्दै आयौ तिमी||

मुस्कानले टुँनामुना जादु झस्को लाग्यो
निदरिको पर्खालनै माँस्दै आयौ तिमी||

कौतुहल मनभित्र जाग्न थाल्यो अझ
खेलखाँची नानाभाँति टाँस्दै आयौ तिमी||

विपनिकै राम हौकि कृष्ण काले श्याम
धनुषझैं तीर हान्दै छाँस्दै आयौ तिमी||

नजरले छेंड़छाँड़ धनु वाण ताक्दै
खासखुस मृदु छेउ खाँस्दै आयौ तिमी||

मिना बान्तवा "मृदु"

गद्य कविता-

2010-04-04T01:36:00.000-07:00

गद्य कविता- "क्रुर स्वार्थ"

आइतबार, मार्च 28, 2010 1:00साँझ

तिमी कती स्वार्थी है ?
न तिमी कान सुन्छौ
न तिमी आँखा देख्छौ !
न तिम्रो मुटु नै छ
न तिमीसंग मायाँ नै छ
न त दया नै हे,,हे,,
हा! तिमी स्वार्थ रे!
मुटु नहुँदा मायाँले अनि
दयाले कहाँ बस्ने र ?
तिमी कती निर्दयी,,

तिमी कती निष्ठुर,क्रुर
एक आपस विचमा
विष घोली दिन्छौ !
तिमी कती बैमानी है ?
तिमी कति कमजोर
झन् लडेको मानिस माथि त
तिमी घोड़ा चढेर
लागम नै कस्छौ है ?
तिमीले आफ्नै गन्तब्य र
आफ्नै मात्र बाटोमा दौडाउँछौँ !

हा ! तिमी स्वार्थ
आफन्तलाई पनि चिन्दैनौ!
लाज,सरम,धारम,घृण,पचेको
थु! स्वार्थ,, तिमी धिक्कार हौ!
धिक्कार छ तिमीलाई
भगवान देखि पनि डराउँदैनौ !
तिमीले गुण पनि देख्दैनौ!
तिमी कति बैगुनी
तिमी त्यो अजंग्मा बसेर!
अरुको दुःखमा यसरी
खट,,,खट,,,खट,,,हाँस्छौ !

अरुको पिरमा सुइसेल्छौ
उत्साहको खुसी मनाउछौ
न अगाडी देख्छौ
न पिछाडी देख्छौ !
ओहो! तिम्रो त साँच्चै
आँखा नै पो छैन !
ओह! म त बिर्सेछु !
हे! तिमी सपांगहरुको पनि
तिमी अपांग,अन्धो पो हौ!

ए ! पापी स्वार्थ!
तिम्रा धेरै हातहरु छन्
तिम्रा धेरै दार्हा छन्
ति दार्हा लामा-लामा छन् !
ति दार्हा हरिया-हरिया छन् !
चाल नपाई तिमीले दार्छौ !
चालै नपाई लाश बनाई दिन्छौ !
जिउँदैलाई रगत चूस्छौ !
हड्डी र कुड्डी बनाई दिन्छौ !
सम्सान घाटमा पुर्याई दिन्छौ
जिउँदो लाश बनाई दिन्छौ

दया भनेको के हो?
कुन चिजको नाम हो !
तिमीलाई थाहै छैन !
कसैलाई गन्दै गंदैनौ !
कसैलाई चिन्दै चिन्दैनौ !
आडंम्बर,अहंमताको
स्वर्ण आशन दरवारमा !
आफूलाई इन्द्रको मालिक ठान्छौ !
छि: छि: घिन लाग्दो

अरु नंगा झार पार्छौ
अरुलाई मात्र मार्छौ !
आफ्नो कुम्लो मात्र बोक्छौ
दुनो र कुनो सिधा गर्छौ
मानवलाई सडकमा पुर्र्याई !
घुइकाई फ्याकी दिन्छौ !
तिमी त्यो बलात्कारी हौ !
तिमी निर्मम हत्यारा हौ !
कसैले देख्न नसक्ने !
तिमी महा हत्यारा हौ !

मानव र मानवियताको
दिन डाहदै गरी
इज्जत लुटी हिड्छौ !
लुटिरहेका छौ !
तिम्रो हातमा अनेक सस्त्र !
अनि अस्त्रहरु छन्
तिम्रो हातमा खंजर
तिम्रो हातमा अनुबम छ

तिम्रो जिउ भरि
लामा-लामा रौं छन् !
तिम्रा जिउ भरि काउसो छ !
जो अरुलाई चिल्न दाउ गर्दै !
चिलेर, दुःख दिई बस्छौ
अरुको मन मस्तिष्कमा
चह्राई बस्छौ,चह्राई बस्छौ
दुःखी दुःखी नै बस्छौ
तिम्रो अनुहार रातो,कालो छ
तिम्रा हातहरुमा राक्षसी नंग्रा छन्
छि:! घृण लाग्दा नंग्राहरु
छि:! घृण लाग्दा ब्यबहारहरु,

तिम्रा आँखा उस्तै लोभी,पापी,
बुँवासोको सिकारी चाल
तिम्रा अन्यायी हातहरु
तिम्रा शरीरै भरि रौँहरु
अनि काँडा मात्र छन्
तिम्रो मुटु निर्जीव छ
पाइलामा खूनको डाम छ!
तिम्रो लालित्य हाउ भावमा
खतराको संकेत छ !

तिमी दानव हो!,,,दानव !
अझ तिम्रा चर्ती कलाले त
तिमी प्रत्यक्ष महा-दानव
अझै उफ्! खोइ!
कुन उप नाम दिउँ ?
निर्जीव,,अजिव,,सजीव
हा ! पापी स्वार्थ
उफ ! स्वार्थी पापी!
जीवित भै निर्जीव!
जीवित भै सजीव!!

मिना बान्तवा "मृदु"

गज़ल-हिजो सम्म भन्थ्यौ, सानी तिमीले|

2010-04-04T00:00:00.000-07:00

हिजो सम्म भन्थ्यौ, सानी तिमीले|
ढिलो आएँ भन्थ्यौ, रानी तिमीले|

आज कता-कता, लाग्यौ मायाँलु
पार्न पायौं आतेस् ,जानी तिमीले||

तिम्ले काँडा ठाने, फूलै मानौला
नगर है मन, मानी तिमीले||

गरे थियौ मिठा, वाचा बन्धन
बात गर्थ्यौ सुष्म, ज्ञानी तिमीले||

चुप हुँदा सोध्थ्यौ, केभो जिन्दगी ?
राख्थ्यौ काख हात, तानी तिमीले||

बस भन्दै पिडी, अघि सारेर
तिर्खा लाग्दा दिन्थ्यौ, पानी तिमीले||

तिमी बिना भन्थ्यौ, बाँच्न सक्दिन
मेरो मायाँ सोच्थ्यौ, खानी तिमीले||

सधै हाम्रो जोडी, पन्छी परेवा
साने सोच मन, धानी तिमीले||

मिना बान्तवा "मृदु"

आदरणीय मित्रहरु यो मेरो धेरै पहिलाको गज़ल हो यो मैले मझेरी डट कम र डिसी नेपाल आदि वेब साईटमा दि सकेको हो यसको नक्कल गर्नु खोजे कविहरुले तर उहाँहरुले त्यति उत्कृस्ट अझै बनाउनु सक्नु भएन मलाई दुःख लाग्यो त्यसैले फेरी आज यो स्मरण मेरो गज़ल अझैं परिमार्जित गरेर हालेकी छु, अझै परिमार्जित गदैछु,धन्यबाद,,!

कविता-८ मार्च दिवशको

2010-03-07T17:20:00.000-08:00

एतिहासिक नारी बिस्व ८ मार्च दिवशको महान चाडमा
सम्पूर्ण फेस बुक वासी मित्रहरुलाई एक सानो रचाना कविता छ|

"त्यसैले नारी एक घर समाजको पहिलो पाठसाला हुन्
अनि नारीलाई घृणा होइन सम्मान गर्नु सिक्नु पर्छ!!"

नारीलाई पाखा नभई नारीलाई काखा दिनु पर्छ|
सम्पूर्ण नारी फेस बुक का मित्र नारी मित्रहरु
नारीको सम्मान गर्ने पुरुष मित्रहरु मेरो नमस्कार छ |

कविता-यहाँ ,,,,,,

पृथ्बी पुरा चल्ने गर्छ नारी कोख र काखमा
नारी जिवन अभिषाप हैन न त हो श्राप नै!!
उस्का एउटा गल्ती सिनेमा झैं देखाइन्छन
न त ऊ भुलमा पर्नु उस्को त्यो महा पाप नै!!

हजार गल्ती पुरुषको लुकाएर लुक्न सक्छ
नारीको एउटा गल्ती तैरिएर छछल्किन्छ छाल झैं!!
खुशी सुख यहाँ सबै अरुलाई नै लुटाएर
नारी त्यो डुबीरहन्छे सधैं-सधैं आँशुको ताल मै!!

जति गुञ्जिएपनि नारी बेदनाका क्रन्दनहरु यहाँ
कानमा तेल हाली आँखामा कालो पट्टि लाउँछ दुनियाँ!!
त्यसैले त यहाँ हरेक क्षणहरु नारीका लागी बिषाक्त छन
जे गरे पनि आखिरमा त्यहि नारी नै रहन्छिन शुन्यतामा ।।

नारी तिमी एउटा रथको पाङ्ग्रा हौ भन्दै कुर्लिन्छ दुनियाँ
तर बोल्न सक्छौ हामी पनि चलाएर ज्वारभाटा यहाँ !!
कति पर्खिन्छौ, हामी सधै पिर अनि दुःखको भण्डार
छातीभरि पिर बोकी, आफ्नै जिबन पारी अंधकार!!

त्यसैले,,,,,,,

नारी कुनै सजाएर राखेको गुडिया होइन
नारी कुनै सिरानी र तन्ना होइन !!
नारी कुनै खुट्टाको जुत्ता होइन
नारी कुनै पाऊबन्दीको कठपुतली होइन!!

नारी मात्र बच्चा जन्माउने मेसिन होइन
चुलो र चौको मात्र उसको स्थान हैन!!
नारी डाडु र पुनिउ समाउने मात्र होइन
नारी त्यही हातले
कलम र बन्दुक पनि चलाउनु सक्छिन!!

मिना बान्तवा "मृदु"

गज़ल-"आफ्नो आँसु आफैं"

2010-03-05T02:47:00.000-08:00

गज़ल-"आफ्नो आँसु आफैं"

आफ्नो आँसु आफैं-आफै, माँझी बनि तरें आज!!
तिमी खुसि हुनु भनि, अलिक् पर सरें आज!!

बिहानीको घाम संग, कसम् खाँदै-खाँदै अनि!
पोखिएको आस्रुधारा, अंजुलिमा भारें आज!!

तिम्रो घर्को बाटोगल्लि, हिड्न छोडी सकेँ मैले!
टाढ्है बाट हिडौ भनि, तल्लो बाटो झरें आज!!

साच्चैं बैगुन् रेछौ तिमी, दिल् दुखाई राख्नु अझैं!
नपुजिने पलाँसहरु, मूल् बाटोमै छरें आज!!

बिषै होकि जिन्दगी यो, ताल बनाई जाँदैछु म!
सागर बीच पुगेपछि, तिम्रो मायाँ हरें आज!!

बिदा हुन्छु तिमीबाट, तिम्रो जिबन सफल रहोस!
नफर्किनु फेरि तिमी, भन्दै बिदा गरें आज!!

मिना बान्तवा "मृदु"

कविता-

2010-02-24T05:07:00.000-08:00

मैले अरुको हेरेरै प्रेम गरेछु
मैले अरुको सिकेरै प्रेम गरेछु!!
मैले थाहा नपाएरै प्रेम गरेंछु
मैले नचिनेरै प्रेम गरेंछु!!
पछिबाट पो थाहा लाग्यो
मैले नबुझेरै पो प्रेम गरेछु!!

साच्चै मैले उसलाई नभेटेरै प्रेम गरेंछु
मैले उसलाई नदेखेरै प्रेम गरेंछु!!
बास बिनाको प्रेम गरेंछु
आस बिनाको प्रेम गरेछु!!
लाश भित्रको प्रेम गरेछु
गर्दा-गर्दै साथ बिनाको पो प्रेम गरेंछु!!

हुँदा-हुँदा मिलन बिनाको प्रेम गरेंछु
पर्खाई भित्रको प्रेम गरेछु!!
याद भित्रको प्रेम गरेछु
हिर्दय भित्रको प्रेम गरेछु!!
पछि बाट पो होस् फिर्यो मैले त
भविस्य बिनाको पो प्रेम गरेछु!!

हाँसो भित्रको प्रेम गरेंछु
आँसु भित्रको प्रेम गरेंछु!!
आफुलाई भूलाउन प्रेम गरेछु
मैले भूल भित्रको प्रेम गरेछु!!
जीवन डामाडोल हुँदा पो थाहा भो
मैले त काँडे सूल भित्रको पो प्रेम गरेंछु!!

ओहो! मैले प्रेम भित्रको प्रेम गरेछु
कविता भित्रको प्रेम गरेछु!!
एकादेशको कथा भित्रको प्रेम गरेछु
नफर्कने इतिहास भित्रको प्रेम गरेंछु!!
मुटु साच्चै दुख्दा पो थाहा भो
मैले त चोखो प्रेम भित्रको प्रेम पो गरेछु!!

आवाज र आस्था भित्रको प्रेम गरेछु
तस्विर र मौनता भित्रको प्रेम गरेछु!!
गित र संगीत भित्रको प्रेम गरेछु
कविता-लेख भित्रकै प्रेम गरेंछु!!
झल्याँस् बिउँझिन्दा पो थाहा भो
हे,,हे,,म त मध्य रातको सपना भित्र पो परेछु!!

मिना बान्तवा "मृदु"

मुक्तक-

2009-11-27T12:52:00.000-08:00

"एक चोटी आयो"

एक चोटी आयो मेरो जीवनमा यस्तो मोड!
आफूले चाहँदा-चाहँदै पनि भयो ऊ सँग बिछोड!!
मैले उसलाई जीवन वलिदान दिन नखोजेको त हैन!
तर एक्कासी आयो आँधिबेहेरिको ठुलो स्वर!!

मिना बान्तवा "मृदु"

मुक्तक-

2009-11-27T12:32:00.001-08:00

आज भोलि म कसै सँग बोल्न डर लाग्छ!
मेरो मनको ढोकाहरु खोल्न डर लाग्छ!!
आफैले आज आफुलाई, मात्र विस्वास गर्छु!
हिउदे भेलको गहिराई पनि तोल्न डर लाग्छ!!
"मृदु"

गद्य कविता

2009-11-27T10:20:00.000-08:00

कति निष्ठुर छ समयको पावन्दी

कति निष्ठुर समयको पावन्दी
कति निर्मोही समयको पावन्दी
उफ! कति स्वार्थी समयको पावन्दी
कुनै दिन यहीं समयले इच्छाको बगैंचा भरी
ढक्कमक फूल्ने फूल झैं उल्लाशहरु फूलाउने गर्थ्यो
उमंगको खुसी उर्लीssउर्ली छाई दिने गर्थ्यो
कुनै दिन आँखा भरि सप्तरंगी रंगहरु बनेर
इन्द्रेणी झैं यी आँखाहरुमा अनेकौं रंगिन
मिठा-मिठा भविष्यका सपनाहरु बुन्ने गर्थे
जहाँ सुन्दर भविस्यको चित्रण कोरिएर
मलाई ठिंग उभिएर हेरीरहेको हुन्थ्यो
तर आज त्यो समय छैन
समयले मलाई छोडी सकेको छ
उफ! समय म देखि निस्ठुरी भै सकेको छ
आज पनि तेहीं दिन छ त्यसरी नै रात पर्छ
त्यसरी नै हरेक रातहरुमा चन्द्रको उदय हुन्छ
त्यसरी नै शुक्ल पक्ष्य त्यसरी नै
कृष्ण पक्ष्यको आगमन हुन्छ
उनीहरु मलाई अवलोकन गर्दै फर्कन्छन
त्यसरी नै बिहानी पख रातहरु भाग्न खोज्छन्
बिहानीको लाली पवन संगै पुर्व क्षितिजबाट
मुसुssमुसुssमुसु हाँस्दै देखा पर्छ
आज पनि त्यसरी नै सुर्य छिप्पीदै अस्ताय
अनि चन्द्र उदय हुन्छ
फेरी उ पल्लो क्षितिज डाँडा पाssरी
सुर्य राssतो लाली छोड्दै डुब्दै गरेको देखिन्छ
उसले मलाई भोली भेट्ने बाचा गर्दै हात हल्लाउँछ
तर म उसलाई बिदाई गरि हाल्नु सक्दिन
किनकी! उ म संग दिन भरि साथ भएको कारण
म चटक्कै उसलाई बिर्सेर हात हल्लाउन सक्दिन
बिदाई दिई हाल्न सक्दिन
त्यसै उ नडूबुन्जेल सम्म म उसलाई उभिएर हेर्छु
कुनै भिन्चीले कोरेको मोनालिसा झै
हात बाँधेर म ठिंड०ग उभिएर म हेरीssरहन्छु
उसलाई म टुलुssटुलुssटुलु
एकोहोरिएर हेरीssरहन्छु म
एकोहोरिएर हेरीssरहन्छु!!

मिना बान्तवा"मृदु"
झापा नेपाल
हाल इजरायल

पद्य कविता

2009-11-27T06:58:00.001-08:00

मेरो मायाँलाई थिचोस अझै अझै

जुन कुराको डर थियो, त्यहीं नै भयो आखिर
तिमी मेरो भाग्यमा थिएनौ नै, बनेको तकदिर
भगवानको सायद तेहीं थियो, निर्णय र मन्जुर
अब त रह्यो मात्र मेरो, साथमा तिम्रो तस्विर

तिमी खुसि भै बाँच्नु, उनीकै प्यारा बनि लकिर
बिताउनु पर्छ जीवन मैले अब, हेर्दै तेहीं तस्बिर
सडकमा फ्याकिएकी, सडकमानै फ्याक्यौं आज
रोएरै बसौला अब देखि,जीन्दगीमा सबैको माझ

मेरै आफ्नै भाग्य रेखा, कोर्न सकिन मैले आज
बस्थ्यौ तिमी आँखामा,आएर मेरो गोधुली साँझ
झर्न खोज्ने अश्रु धारा,त्यो पनि सुक्छ जब-जब
बाहिर भन्दा भित्र-भित्रै रोएको, कसले देख्छ अब

जता-ततै भौतारिन्छु, जब शान्ति कहीं पाउँदिन
तिम्रै अतितको दिप जलाई,भौतारिन्छु दिन-दिन
उनी सँग मेरो मायाँ भूलाई दिने,रहेछ सेहेजाल
तिम्लाई पर्खेर बाँचेको यो जीन्दगी,पार्यौ बेहाल

मेरो जीवन जस्तो चल्छ, दुःख संगै-संगै चलोस्
तिम्रो जीवन मलाई भूली,नसम्झिने गरि फूलोस
खुसि भई बाँच्नु आब, जिन्दगीमा उनिसंगै सँधै
उनको मायाले मेरो मायाँलाई,थिचोस अझैं-अझैं

मिना बान्तवा "मृदु"
झापा नेपाल
हाल इजरायल

गज़ल

2009-11-21T07:12:00.000-08:00

गज़ल "तिमी अन्तै बसाईं सरे पछि"

चटट्यां झैं बज्रेर टुटेको मनलाई अब,गाँसु कसरी
अतित घाउ भुली, ओठ-ओठ ढप्काएर हाँसु कसरी

तिम्ले आऊ भनि बोलाई, ठाडा पुराई छाडी दियौ
भुइँको पलाँस सिरमा फेरी,मैले आब टासुँ कसरी

जहिले देखि बसाईं सर्योउ तिमी, अन्तै शहर तिर
तिमीले दिएको उपहार, घाउलाई फेरी माँसु कसरी

हाँसी हाँसी थाहै नपाई,विष पिलाएर गयौ तिमी
अचानक बग्यो"मृदु"आँखाबाट आज आँसु कसरी

चटट्यां झैं बज्रेर टुटेको मनलाइ,अब गाँसु कसरी
अतित घाउ भुली,ओठ-ओठ ढप्काएर हाँसु कसरी

मिना बान्तवा"मृदु"
झापा नेपाल
हाल इजरायल

गद्य कविता

2009-11-17T13:59:00.000-08:00

गद्य कविता- "मेरो जन्म भुमि,,,,,!

मेरो जन्म भुमि मेरो देश
म जन्मेको झुपडी मेरो देश
हिमाल हास्ने मेरो देश
गुँरास र सुनाखरी फुल्ने मेरो देश
मखमाली र बाबरी झुल्ने मेरो देश
आहा! कत्ति रमाइलो मेरो देश
मेरो जन्म भुमि मेरो देश
मेरो जन्म झोपडी मेरो देश
सगरमाथा हिमालको टाकुरामा छ
बिहानी पख हिमाल हास्ने मेरो देश
डाँफे र मुनालले नाच्ने गाउने मेरो देश
गुन्द्रुक र ढीडो मेरो मातृ खाना हो
म च्यांग्रा र भेंडी तारे र माली चराउने गोठाले हूँ,
म गोठालोमा दण्डी र बिंयो खेल्न मन पराउछु
म एक धावक पनि हुँ
पच्चिम किल्ला काँगडा
अनि पुर्वमा टिस्टा सम्म धाई सकेको छु
मेरो देश विर बिरंग्गनाले आर्जेको देश
मेरो देश एक घाँसीले `बुद्ध` जन्माएको देश
मेरो देश`ने` मुनि ऋषीले ध्यान गरेको देश
मेरो देश गोपाल ग्वालाले गौ चराएको देश
तेसैले मलाई मेरो देश स्वोर्गे लाग्छ
मेरो देशको पाटी र पौवामा
बसेर सितल ताप्न आनन्द लाग्छ
चौतारीमा बसी बाक्चाल खेल्न मन लाग्छ
देउरालीमा स्याउला चढाई
देशको लागि भाकल गर्न मन लाग्छ
यही मेरो जन्म झुपडी मेरो देश हो
यहिँ मलाई स्वर्ग छ खुसि छु
तेसैले यही मेरो कर्म छ
यहीं मेरो धर्म छ

मिना बान्तवा "मृदु"
झापा नेपाल
हाल इजरेल

गिती(कविता)

2009-11-15T05:40:00.000-08:00

"ति दिवा सपना"

ति दिवा सपनाहरु रातको हो भनि सम्झेछु
कल्पनाहरुलाई सजाएर म चुर्लुमै डुबेछु

ति दिवा सपनाहरु रातको हो भनि सम्झेछु
सपनाका ति महलहर धेरै ठुलो बनाएछु

भताभुङ्ग हुदा महलहरु संग-संगै भत्किएछु
ति दिवा सपनाहरु रातको हो भनि सम्झेछु

मृग नयनी आँखाबाट आँसुका थोपा बर्सिं दिंदा
म त लक्ष्य बिहिन भै परिवर्तन भैसकेछु

ति दिवा सपनाहरु रातको हो भनि सम्झेछु

प्रिय पाठक ब्रिन्दयो पहिले नै प्रकाशित गीत हो
त्यसैले यसको जानकारी गराइएको छ।

स्वर अनि शब्द-मीना बान्तवा"मृदु"
सङ्गीतकार्-हस्त परीयार
म्युजिक एरेन्जर-श्याम सुनुवार
दोभान स्टुडियो
चलचित्र-पर्दा-(जन्म दिन)

गद्य कविता

2009-11-13T23:54:00.000-08:00

"तिम्रो लागि अमृत र अमर"

तिमी आफुलाई हतोत्साहित नठान
तिमी हिन्नता बोध आफुलाई नगर
तिमी एक्लो छैनौ ! प्रिय !
प्रिय ! तिमीलाई भन्दैछु
दुःख नमान
चिन्ता नगर
प्रिय ! नडराउ म सँग
तिमी बिचलित कहिले हुने छैनौ
मलाई नदाँज अरु सँग प्रिय
किन कि! म अरु जस्तो हैन अन्तर छु
म अमर छु तिम्रो लागि
तेसैले प्रिय नसोच म तेती निस्ठुरी र क्रुर हैन
किन कि !मेरो दिल तेती सस्तो छैन
यो दिल पसलमा बेच्न राखेको कुनै बस्तु होइन
जति खेर जसले दाम हाल्छ उसैलाई बेच्ने
यो मेरो दिल तेती सस्तो छैन
तेसैले जसले किनिन्दा किनिनेहोइन
जसले बेच्दा बेचिनेपनि होइन
हेर प्रिय !मलाई शंका उपशंकाले अंकित नगर
यो दिलमा भगवानको बास छ
तिमीलाई पाप नलागोस
म पनि मानिस हुँ
कुनै निर्जीव बस्तु हुँइन
नभए आकासको अटल ताराहरुलाई सोध
धर्तिको निलकमललाई बुझ
बिहानीको बहिरहेको चिसो पवनलाई सोध
उदाउदै गरेको पूर्वको लालिलाई सोध
तिमीले मानेर पुज्ने भगवानलाई सोध
मत सधै तिम्रो मनको मन्दिरमा हुन्छु
दियो कलश बनेर
रंगी चंगी ध्वाजा भएर
पहेलो पवित्र पस्पतिको टीको बनेर
प्रिय तिम्रो आस्था अनि विश्वासमा भै रहन्छु
तेसैले भनेको हतोत्साहित कहिले नहुनु तिमी
मत सधै तिम्रो हौसलाको पात्र भै
मिठो अनि पवित्र अमृत बनि बसेकी हुने छु
तिम्रो दिल भित्र!
तिम्रो आस्था भित्र!
तिम्रो सोच भित्र!
तिम्रो हेराई भित्र!
अनन्त-अनन्तको लागिअमर बनेर,
प्रिय आनंत-अनन्तको लागि बाँची दिन्छु
मन्दिरको ननिभ्ने मनको दियो बनेर
तिम्रो लागि म सधै हरेक तिम्रो आकंछामा पाइलाहरु बनि
अनि जितमा हर्षोलास बनि
हाँसी दिन्छु!
गाइ दिन्छु!
नाँची दिन्छु!
बाँची दिन्छु!
लाखौ ताराहरुको बीचबाट लड्दै पड्दै
तिमी र म हिड्ने बाटोहरुको काँडालाई पन्छाउदै
तिम्रो नजिक आउछुप्रिय !
तिम्रो नजिक आउछु
त्यो सुन्यतामा रहेको मन्दिरको भक्त पुजारी बनेर
तिम्रो मनको मन्दिर संगालिदिन्छु
तिम्रो हरेक यात्रामा घामको किरणसँगै चिहाउदै
साथ दिन म आउछु!
काँध दिन म आउछु!
हात दिन म आउछु!
बास लिन म आउछु!
तेसैले कहिले तिमी हतोत्साहित नहुनु
मलाई शंका उपशंकाले अंकित नगर्नु
प्रिय ! तिमी एक्लो छैनौ
तिमी आफुलाई कम्जोर महसुस नगर
तिमी आफुलाई एक्लो नठान
निरुत्साहलाई मन बाटै हटाई देउ
तिमी एक्लो छैनौ
सदा- सर्वदा!!
प्रिय! म तिम्रो साथ छु !
प्रिय! म तिम्रो साथ छु !!

मिना बान्तवा "मृदु"

गज़ल

2009-11-12T09:50:00.000-08:00

"निर्दोष छँदाछँदै,,,,,!"

"निर्दोष छँदाछँदै,,,,,!"

थाहै नपाई मत हजुर कस्तो भुलमा परें
नाफक्रिन्दै कोपिलैमा ओइलाएर झरें

रहर मनको सगरमाथा बिलाएरै गयो
आफ्नो आँसु नदि बनाई माझी बनि तरें

वारी-परि फूलहरु फुल्दा अनि झुल्दा
फूलले पनि बिझाउला भनि मनै पर सरें

जहाँ हिडें उजाड मरु भूमी मात्र भेटें
अतृप्त त्यो प्यास भित्र कैयौ पल्ट मरें

मत भन्थे मै अन्धो दुनियानै अन्धो रैछ
निर्दोष छँदा-छँदै,सबको नजरमा,मै,दोषी परें

मिना बान्तवा "मृदु"
मिना बान्तवा "मृदु"

मुक्तक-

2009-11-11T14:42:00.000-08:00

"गुराँस भिरमा"

गुराँस भिरमा पनि फूल्दो रहेछ !
हाँसो पिरमा पनि खुल्दो रहेछ !!
केवल, दुःखमा साथ तिमी नभएर के भो र !
अँध्यारोमा त आफ्नै छायाँले पनि भुल्दोरहेछ !!

मिना बान्तवा "मृदु"

कविता

2009-11-11T04:22:00.000-08:00

छोरी! संसारकै सृष्टी ....!

छोरी ! तिमी यो सारा संसारकै सृष्टी कर्ता हौ
तर तिमी सारा संसार मै बिपक्षामा किन पर्यौ

छोरि तिमीमा छ अरे क्षमा दिने दयाको खानी
आफु मरेर पनि बचाऊ छौ अरुलाई जानी-जानी

बस्ताव मै संसारमा छोरी तिमी कत्ति छौ ज्ञानी
फेरी संस्कार छोडी अघि जाँदा हुन्छौ बदनामी

तिमी सीता अनि भृकुटी हौ अरे झासिकी रानी
तिमीसंग खेल्छन किन मर्दाले खेल दाउमा हानी

ओहो ! तिमी द्रौपदी रे नाम यहाँ गनियो कुनाम
उपनाम दुर्गा लक्ष्मी पार्वती खोइ तिम्रो शुभ-नाम

मिना बान्तवा "मृदु"

पद्य कविता

2009-11-10T06:07:00.000-08:00

"ए देशभक्त दाई! लौन.......!"

"ए दाई! देशभक्त दाई लौन! रात परि अग्राख पलाई सक्यो"२
गर्नु पर्नेता नेताहरुलाई धेरै थियो तर कसैले केहि गर्न सकेन
आखिरमा जनता नै मरेका छन् नेताले खोइ के गरेका छन्
गरे भने बरु ठुलो-ठुलो घर बनाई शहर तिर डेरा सरेका छन्

ए दाई! देशभक्त दाई लौन! रात परि अग्राख पलाई सक्यो
राजनीति भनेको गफ गर्ने तासे जुवाडेको अखाडा मात्र भयो
पार्टी भन्ने नाम त लुटमार गर्ने डकैति दलालको मंडी भयो
ठगि खाने बिगीनेसको माछी भाडो भए हाम्रा भोलेनटियरहरु
नेताले पैसापाए भने आफ्नै श्रीमति पनि बम्बाई बेच्छन बरु

ए दाई! देशभक्त दाई लौन ! रात परि अग्राख पलाई सक्यो
विदेशीलाई अब सुम्पिए सत्ता जनतालाई सुख दिनुको सट्टा
पार्टी बोकी चिरा पारेर आफु-आफु ठुलो हुन खोज्ने बाठा
रोडमा कराउदै हिड्ने पागल जस्तै बनाए बोकेर जनतालाई
बिदेशी झन्डा बोकाएर हिडाए,नेताले बिर्सी आफ्नो झन्डालाई

ए दाई! देशभक्त दाई लौन! रात परि अग्राख पलाई सक्यो
आफ्नो शरीरको लुगा र मासु च्यातेर आफैले खाने बनाए
यत्तिउल्लु बनाएकी! जनतालाई पागल बनाई,मारा सम्म खुवाए
बिकसित मुलुकभए मानसिक बिकृतिको,क्रिमिनल मुद्दापरिसक्थ्यो
आफै झाक्री आफै बोक्सी बनि विश्वभरि नेपालीको इज्जतै गुमाए

ए दाई! देश भक्त दाई लौन! रात् परि अग्राख पलाई सक्यो
देश कहाँ पुग्यो अन्धो भाछ्न लड्दै ठिक्क कुर्सिको होडबाजीमा
आफै राम्रो जान्ने टोपाल्दै आफ्नो धोति खुस्कया नै थाहा छैन
बिदेशमा ज्यान गयो गुहार माग्दा-माग्दै नेता भने ओलम्पिकमा
गिद्धेनजर लाउने बिस्तारवादको पुछ्रे देशद्रोहिलाई नकाटी भाछैना

मिना बान्तवा "मृदु"

मेरो नेपाल

2009-11-06T11:40:00.000-08:00

गिती कबिता

2009-11-01T11:10:00.000-08:00

भन तिमि कहा छौ

भन तिमि कंहा छौ? मेरो सपनाको राजकुमार
तिमि बिना छ्टपटिन्छ मेरो एक्लो निराश मन

हरेक-पल, हरेक-दिन उदास हुन्छु तिम्रो यादमा
तिमि बिना पुर्णिमाको रात अँध्यारो लागेको छ

मेरो मनको गोरेटोमा झटारो हान्न आइदिन्छौ
एकलास बाटोमा मलाई खिसी गरि जिस्काउछौ

डुब्दै गरेको घामलाई सधै तिम्रो बारेमा प्रस्न गर्छु
हरेक रातको जुनेलीमा तिमीलाई भेट्न चाहान्छु

आकुल ब्याकुल हुन्छु तिम्रो आगमनको पर्खाइमा
भन तिमीलाई कहाँ खोजु कहाँ देखु कसरि भेटू

गीति कबिता

2009-11-01T11:04:00.000-08:00

बाचा गर्नेले

सुख साथले जिउने र मर्ने, बाचा थियो
जिबन संगी बन्नु हुन्छ भन्ने,आसा थियो

सोच्थे म त सात फेराको मेरै होनी हजुर
सधै भरि सोच्ने गर्थे आधि ज्यान हजुर

बिलाई गयौ कहाँ टाढा-टाढा सुनसान पारी
रहेछ मन हजुरको ढुंगा भन्दा पनि निस्ठुरी

रोइ रहेछ आज भोलि धुरु-धुरु,यो मन परानी
आसै-आसमा जिन्दगि बित्यो,भै सकेछु खरानी

फेरी-फेरी नाझुल्किनु हजुर यस्तो रुप देखाई
देबी देउता सबै भाकी सके कसम खाई-खाई

मेरो भाषामा मेरो बर्णन.

2009-10-28T13:15:00.001-07:00

“नारीलाई कुनै तिम्रो पाईतलाको धुलो नसम्झ,
उसको पेवामा पर्ने मात्र चौको र चुलो नसम्झ।
नारीले पनि शिक्षा पाए धेरै कुरा गर्न सक्छे यहाँ
एकपल्ट पछार्दैमा लच्कीएर जाने लुलो नसम्झ”

मलाई सम्राट नेपोलियनको एउटा शब्द याद आयो जुन शब्द" जुन ठाउँमा नारीको सम्मान गरिन्न त्यो ठाउँ वा देशको पतन अबस्य चाँडो हुन्छ" शायद यो शब्द मलाई पनि मान्य लाग्यो। नारीहरु साँच्चीकै कोमल हुन्छन, कोमलता उनीहरुको बिषेशता हो। म कुनै नारीबादी लेखक त हैन तरै पनि मेरो थोरै अनुभव र समाजमा नारीको स्थान र नारीले भोगीरहेको संगती वा बिसंगती थोरै प्रस्तुत गर्न खोज्दैछु, हुनसक्छ म धेरै कुरामा गलत तर यहाँ जति पनि लेखनहरु छाड्ने छु त्यो सबै मैले यथार्थ रुपमा देखेको नै छाड्ने छु।

हामी नेपाली, अबिकसित मुलुकको लहरमा उभिएको हाम्रो देश, अहिले सम्म गाँस,बास र कपासको लागी संघर्षरत छ। बिहान बेलुकीको छाक टार्न सिमित छ अहिले सम्म हाम्रो देश, यसमा पनि नारीजातीहरु त अहिले सम्म पिछाडीनै छोडिदै आइएको छ। उनीहरुले पाउने शिक्षा दीक्षा देखी टाढै राखिदै आइएको छ। नारीलाई अहिले सम्म केवल घर लिपपोत गर्ने अनि चुलोचौका गर्ने को रुपमा मात्र अझै पनि लिईदै आइएको छ।यो एकाईसौं शताब्दीको मध्यवधी सकिन लाग्दा समेत नारीहरु हाम्रो देशमा धेरै नै मात्रमा अशिक्षित छन। यो भन्नैपर्दा कस्लाई दोष दिने त? समाज अनि त्यहाँका बुद्वीजिबीहरुलाई? वा यो कहिल्यै काँचुली फेर्न नसक्ने सरकारलाई? यहाँ नारीहरुले आफ्नो गती देखाई रहेकै छन तर उनीहरुलाई बाटो दिने कोही अहिले सम्म यहाँ उदाहरणको रुपमा आईपरेको छैन। ठुला-ठुला सभा सेमिनार हुन्छन नारीको बारे कुरा हुन्छ तर त्यो सभा-सेमिनार समापनको साथै त्यो सबै कुराहरु जुन भाषणमा खोकिएका सबै सेलाएर जान्छ, न कसैले त्यो खोज्न सक्छ न सोध्न नै। नारी बेदना अझै पनि जटिलताको रुपमा छिमेकी राष्ट्र भारतमा छ। प्रमुख गरेर दक्षिण भारतमा छोरी जन्मिदा रुन्छन रे आमाबुबा, अनि छोरी जन्माउने स्वास्नीलाई सम्बन्ध बिच्छेद सम्म पुर्‍याउँछनरे, यस्तै रिती बंगलादेशमा पनि छ "डोरी" दाईजो प्रथा, यो नारीको मुख्य फलामे जञ्जीर हो। यो प्रथाले गर्दा बिकालमै लाखौं नारीहरुले जल्नु परेको छ, झुण्डिनु परेको छ, मृत्युको बहन गर्नु परेको छ, यो उनीहरुको चाहना होइन, त्यो समाजले बनाएको एउटा पालना गर्नै पर्ने अन्धो नियम, जुन पालना भएन भने मृत्यु बाहेक त्यो नारीको अरु कुनै बाटो नहुने त्यो समाजमा राज्यमा अझै पनि छ। यस्ता चलन नेपालमै पनि छ। यी सबै समस्या को जड हाम्रो देशको लागी भने अशिक्षानै हो। जब सम्म शिक्षाको प्रभाव कहिं पर्दैन त्यहाँ अबस्य धेरै घटनाहरु घट्ने गर्छन, किनकी त्यो समाजमा शिक्षाको ज्योती भएन भने अबस्य दीप बिनाको शुन्य रात झै हुन्छ। शिक्षा त्यो ज्योती हो असल र खराबको पहिचान गराउछ। आजको यो बिकट समस्याको निबारण शिक्षाले नै गर्न सक्छ। यो पुस्तालाई सन्देश दिनै पर्दा नारीलाई दाईजोको रास भेला पार्नु भन्दा असल शिक्षा दिन अत्यन्त जरुरी छ। दाईजो भनेको अहंकारको पोका हो, यो शताब्दीमा जो दाईजोमा भर पर्छ शायद ऊ यो पुस्ताबाट टाढा छ पुरानो सोंचमा छ।
हुन त मेरो यो कुरा धेरैले बकबास भन्ने छन र यहाँ निरुत्साहीत बनाउन खोज्नेछन तर म मेरो यो शब्द कुनै निरत्साहितको पर्दाले छेक्न दिनेछैन यदी म मा अरु जोश थपिनेछन यहाँका सम्पुर्ण नारीहरुले बुझ्ने छन मेरा शब्दहरु पाईलाहरु हामीले भाष्ण सुनेर गर्ला भनेर बस्नु भन्दा हामीले आफै पाईला चाल्नमा बुद्वीमानी देख्छु।

आगमी दिनहरुमा मौका मिले क्रमस,,,, लेख्दै जने प्रण सँगै यो पानाबाट जदौ,,,,

अनारमनी-३ बिर्तामोड
हाल: तिबेरिया, इजरायल

मुक्तक

2009-10-24T12:41:00.000-07:00

मेरो दोष

मेरो दोष थियो तिमीलाई आफ्नो सोची बोल्न
हृदय भरिका सारा कुरा तिमि सामु खोल्न
तिमीलाई पहिलो भेट मै विस्वास अनि माया दिई
हरेक मेरो आफ्नै शब्दहरुले मलाई लागेको छ पोल्न |

पद्य कविता

2009-10-22T16:01:00.000-07:00

नारी बेदना .....!

पृथ्बी पुरा चल्ने गर्छ नारी कोख र काखमा
नारी जिबन अभिशाप हैन न त हो श्राप नै,
उस्का एउटा गल्ती सिनेमा झैं देखाइन्छन,
न त ऊ भुलमा पर्नु उस्को त्यो महा पाप नै।।

हजार गल्ती पुरुषको लुकाएर लुक्न सक्छ,
नारीको एउटा गल्ती तैरिएर छछल्किन्छ छाल झैं
खुशी सुख यहाँ सबै अरुलाई नै लुटाएर
नारी त्यो डुबीरहन्छे सधैं सधैं आँशुको ताल मै।।

जति गुञ्जिएपनि नारी बेदनाका क्रन्दनहरु यहाँ
कानमा तेल हाली आँखामा कालो चस्मा लाउँछ दुनियाँ
त्यसैले यहाँ हरेक क्षणहरु नारीका लागी बिषाक्त छन
जे गरे पनि आखिरमा त्यहि नारी नै रहन्छिन शुन्य।।

नारी, हामी पनि एउटा रथको पाङ्ग्रा हौ नी,
बोल्न सक्छौ हामी पनि चलाएर ज्वारभाटा,
कति पर्खिन्छौ, हामी सधै पिर अनि दुखको भकारी,
छातीभरि पिर बोकी, आफ्नै जिबन पारी घाटा।।

गीत

2009-10-22T15:58:00.000-07:00

ति दिवा सपनाहरु

ति दिवा सपनाहरु रातको हो भनि सम्झेछु
कल्पनाहरुलाई सजाएर म चुर्लुमै डुबेछु
ति दिवा सपनाहरु रातको हो भनि सम्झेछु

सपनाका ति महलहर धेरै ठुलो बनाएछु
भताभुङ्ग हुदा महलहरु संग-संगै भत्किएछु
ति दिवा सपनाहरु रातको हो भनि सम्झेछु

मृग नयनी आँखाबाट आँसुका थोपा बर्सिं दिंदा
म त लक्ष्य बिहिन भै परिवर्तन भैसकेछु
ति दिवा सपनाहरु रातको हो भनि सम्झेछु

प्रिय पाठक ब्रिन्द
यो पहिले नै प्रकाशित गीत हो त्यसैले यसको जानकारी गराइएको छ।

स्वर अनि शब्द-मीना बान्तवा
सङ्गीतकार्-हस्त परीयार
म्युजिक एरेन्जर-श्याम सुनुवार
दोभान स्टुडियो
चलचित्र-पर्दा-जन्म दिन

पद्य कविता

2009-10-22T15:42:00.000-07:00

आमा

आमा नसोचिदिनू है निषठुरी रैछ छोरी भनी
तिम्रो तस्बिर सिरानीमा राखेर सुतेकै हुन्छु
तिम्रो त्यो ममता यो छातिभरि सम्हालेर राखेकै छु
हरेक पल मातातीर्थ औंसीमा तिम्रो पूजा गरेकै छु

पुसमाघे जाडो गुन्द्री र सुकुल सुकाई आँगनमा
तोरीको तेल तालुमा ठोकी बसाई काखमा
आफ्नो साडीको बक्कुलो सिलाई कर्मी है चरी झै
न्यानो पारी सुताउथ्यौ लुटुक्क यसोदा मैया झै

बिर्सेको छैन हल्लाउदै कोक्रो फकाउदै सुताउथ्यौ
पिठ्युमा बोकी हातमा टुकी सात मुलुक पुर्या‍उँथ्यौ
ज्वरो मात्र आउँदा धामी र जैसी ओखती पिलाउथ्यौ
तताई तेल मालिस गरी मलम पट्टी लगाउथ्यौ

पटुकीले सेपी ढिकी र जातोमा सँगसँगै लैजान्थ्यौ
नानीलाई दूध पुग्दैन भनी ज्वानोको रस पिउँथ्यौ
एकछिन पनि नदेख्दा मलाई आतिदै खोज्दथ्यौ
हातमा थमाई सिलेट र खरी क लेख्न सिकाउथ्यौ

कु-कु हा भनि लुकामारी खेल्न तिमीले सिकाउथ्यौ
बेहुला र बेहुली पुतली बनाई तिमीले खेलाउथ्यौ
बदमास गर्दा कहिलेकाही घोचो लि खेद्दथ्यौ
घर वरिपरि म चाहिं भाग्थें तिमी चाहिं थाक्दथ्यौ

पाली र टाली सम्राट पार्यौ बिदेश जाने भए म
जहिले पनि चिन्ता छ तिमीलाई नुन भुटुन टार्न
आज पनि न्यास्रो को न्यास्रै छ तिम्रो मुहार
दक्षिणकालीमा गै माग्दैछौ अरे मेरो लागि गुहार

दस महिनासम्म गर्भमा राखी यो संसार देखायौ
तोते बोलीदेखि हिंड्न ताते भनी सिकायौ
साच्चै तिमी महान छौ धन्यबाद कोटि कोटि
सक्दिन ऋण चुकाउन यो जुनीमा गरिकन जति जति

हाल ईजरायल